هر چیزی توی این دنیا بهایی دارد که انسان برای بدست آوردنش باید بهای آن را بپردازد.

این میان عشق , مخصوصا" عشق حقیقی , جزو چیزهایی است که کسی توان و استطاعت پرداخت آن را ندارد , و فقط معدود کسانی از عهده ی پرداخت بهایش بر می آیند و می توانند سرمست و رها , تن به لذت بی همتایش بدهند...

کمکم کن راهروی خوبی باشم. نه تند بروم , نه اهسته, درست در کنار تو .

کمکم کن پرنده خوبی باشم .نه بالا پرواز کنم , نه پایین, درست در کنار تو.

کمکم کن یاد بگیرم چطور به چشمانت نگاه کنم که نه اشک های مرا ببینی و نه عشق درون چشم هایم را.

کمکم کن چطور به رویا فرو بروم نه واقعی , نه دروغ , درست در رویا.

کمکم کن چه طور قایقران خوبی باشم. نه به راست بروم , نه به چپ, درست به طرف هدف.

کمکم کن یه دوست واقعی باشم , درست مثل تو...

ای سراپایت سبز

دستهایت را چوان خاطرهای سوزان

در دستهای عاشق من بگذار

و لبانت را چوان حسی گرم از هستی

به نوازش لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت

نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت

نخستین کلامی که دل های ما را

به بوی خوش اشنایی سپرد و

                                     به مهمانی عشق برد,

پر از مهر بودی!

پر از نور بودم!

همه شوق بودی!

همه شور بودم!

چه خوش لحظه هایی که دزدانه از هم

نگاهی ربودیم و رازی نهفتیم!

چه خوش لحظه هایی که "می خواهمت" را

به شرم و خموشی , نگفتیم و گفتیم!

.

.

.       

                             فریدون مشیری